Βιβλίο για τη γυναίκα που ξέρει ότι οι γονείς της την αγαπούσαν — και που ακόμα αναρρώνει από τον τρόπο που την αγαπούσαν.
Ας το ξεκαθαρίσουμε αμέσως: αυτό δεν είναι βιβλίο που λέει: «Οι γονείς σου φταίνε για όλα.»
Αυτό θα ήταν ανόητο. Φτηνό. Και ήδη πολυακουσμένο.
Αυτό το βιβλίο μπαίνει σε ένα πολύ πιο επώδυνο μέρος. Εκεί που η γυναίκα ξέρει ότι οι γονείς την αγαπούσαν. Ξέρει ότι δεν ήθελαν να την καταστρέψουν. Ξέρει ότι ίσως και αυτοί ήταν σπασμένοι, κουρασμένοι, δυστυχισμένοι.
Αλλά παρόλα αυτά…
Ποια θα ήμουν σήμερα αν είχα διαφορετική μαμά; Διαφορετικό μπαμπά; Διαφορετικό σπίτι;
Όχι τέλειο σπίτι. Όχι παραμύθι. Μόνο λίγη περισσότερη ζεστασιά. Λίγη περισσότερη ασφάλεια. Λίγο λιγότερη ενοχή. Λίγο λιγότερες φωνές. Λίγο λιγότερη σιωπή.
Γιατί εκεί είναι η πληγή. Όχι μόνο σε αυτά που σου έλεγαν. Αλλά σε αυτά που έμαθες για τον εαυτό σου εξαιτίας τους.
Να σιωπάς. Να μην ζητάς πολλά. Να καταλαβαίνεις πρώτα τους άλλους, μετά τον εαυτό σου. Να είσαι «καλή» ακόμα και όταν κάτι σε σπάει από μέσα.


Τι λένε οι αναγνώστριες